Plac świętego Piotra (Piazza San Pietro) znajdujący się przed bazyliką św. Piotra w Watykanie. Zaprojektowany w 1656 r. przez Giovanni Lorenzo Berniniego.  Plac jest otoczony czterorzędową kolumnadą składającą się z 284 kolumn. Na szczycie kolumnady umieszczono statuły 140 świętych. Centralne miejsce placu zajmuje jeden z trzynastu egipskich obelisków w Rzymie, na szczycie którego postawiono krzyż z fragmentem relikwii Krzyża Świętego. Na pierwszy rzut oka plac wydaje się być niezbyt duży, ale nie dajmy się zwieść. Wystarczy porównać go do Koloseum, które ma długość 188 m a plac 200 m. Plac był świadkiem wielu uroczystości roku kościelnego, beatyfikacji i kanonizacji, co środę odbywają się audiencje generalne.

Na tym placu 13 maja 1981 papież Jan Paweł II został postrzelony przez zamachowca.

Paryż ma Wieżę Eiffla, Londyn Big Bena a Rzym Koloseum.

Koloseum a właściwie amfiteatr Flawiuszów, wzniesione zostało w 80 roku n.e. przez Wespazjana i Tytusa – cesarzy z dynastii Flawiuszów. Jest to duża, eliptyczna budowla, która mogła pomieścić do 50 tysięcy widzów. Odbywały się w nim m.in. walki gladiatorów, polowania na dzikie zwierzęta a nawet bitwy morskie.  Na ten cel arena zamieniła się w basen i była wypełniona wodą. Koloseum było największym amfiteatrem w Imperium Rzymskim ale jego nazwa nie pochodzi od wielkich rozmiarów budynku a od 40-metrowego posągu przedstawiającego Kolosa.

Plac św. Marka w Wenecji (wł. Piazza San Marco) – znajduje się w najstarszej części Wenecji i jest najbardziej znanym placem tego miasta. Napoleon powiedział o nim, że stanowi najwspanialszy salon Europy. To właśnie tu stoją najważniejsze zabytki Wenecji: Bazylika św. Marka, smukła dzwonnica oraz Pałac Dożów. Plac św. Marka jest ogólnodostępny i możemy odwiedzić go o każdej porze. Trzeba jednak pamiętać, że Plac św. Marka znajduje się w jednym z najniższych punktów Wenecji i praktycznie sąsiaduje z laguną przez co często jest zalewany wodę.

Jedna z najbardziej znanych budowli świata, odwiedzana rocznie przez około 10 milionów turystów; symbol miasta Pizy. W istocie jest dzwonnicą katedralną i należy do kompleksu zabudowań w Campo dei Miracoli, Pod budowę wieży wybrano lokalizację z bardzo grząskim gruntem. W efekcie zaraz po rozpoczęciu budowy w 1174 r. wieża zaczęła odchylać się od pionu. Próbowano to korygować ale mimo to budowla odchyliła się o 4,5 m. Ostatecznie krzywej wieży w Pizie nie grozi zawalenie. Wciąż prowadzone są prace zabezpieczające słynny zabytek a przechył udało się skorygować o 0,5 m. Dzięki temu jest on cały czas dostępny dla turystów.